Heleen Knoop

Als violist in Nederland is het bijna niet te vermijden dat je elk jaar de Mattheüs speelt- en gelukkig maar, want het is een geweldig en ontroerend meesterwerk.
Wat me het meest raakt aan de Mattheüs is dat je het niet alleen speelt, maar dat je tegelijkertijd deelneemt aan het verhaal, of je het wil of niet. Het is zo’n bizarre ervaring om eerst voluit mee te spelen en zingen met het bespotten en mishandelen van een al stervende man, en het volgende moment diezelfde Man te bedanken dat Hij Zich dit heeft laten aandoen omdat Hij zoveel van je houdt. Bizar omdat het waar is!
Als je van oude muziek houdt, als je goed Duits kan verstaan, en als je gewend bent om 3 uur lang alleen maar te zitten en te luisteren zonder je mail/twitter/facebook te checken, word je tegenwoordig nog steeds onherroepelijk het verhaal ingesleurd als luisteraar.

Een beetje veel ‘als’-en, en daarom vind ik het project Dichtbij Mattheüs een mooi initiatief waar ik graag aan meedoe: de luisteraar die nu in de zaal zit word onherroepelijk meegesleurd met het verhaal, of je wil of niet.
Zonder al te veel te verklappen: de muziek is integer, de teksten zijn Nederlands, de lengte van het stuk is realistisch, je hoeft je ogen niet dicht te doen terwijl je luistert, en..je mag klappen op het eind:
Thanks to Jesus, die leeft en die aan iedereen nog steeds elke dag vrijheid, genezing, vergeving, genade, kortom: zijn bloedeigen Leven geeft, aus Liebe!